Het gaat slecht met Engeland. Althans, dat zegt Tony Judt, in Ill Fares The Land. In de jaren negentig is overal ter wereld het gat tussen arm en rijk enorm gestegen, met als negatieve uitschieters de Verenigde Staten en Engeland. Het verschil tussen beide landen is dat in de VS de mobiliteit nog relatief groot is. In Engeland word je bijna nooit een kwartje, als je voor een dubbeltje geboren bent. Dat is in de ongekende welvaart van de jaren negentig alleen maar erger geworden.
En met dat vers in het geheugen ging ik afgelopen weekend naar London. Het weekend bracht ik door ongeveer voor de helft onder een paraplu en voor de andere helft in een waterig zonnetje, wandelend door de wijken van East-London: Dalston, Shoreditch, Hackney en Bethnal Green. Totaal vervallen gebouwen, smerige straten en afgetrapte parkjes. En overal winkeltjes van Bangladeshi en Indiërs.
Maar de chaos en armoede schept tegelijk de ruimte van het beste multiculturele project dat ik ooit heb gezien. Van alle nationaliteiten wonen er studenten, kunstenaars en jonge ondernemers. Het is een kleurrijk geheel, de hoedjes overal, de sjaaltjes en de fixies. Overal worden markten georganiseerd met cafeetjes en boekenwinkels er omheen. Je verzuipt bijna in de clubs. Overal klinkt drum ’n bass en dubstep, de muziek van East-London.
Het mooiste voorbeeld vond ik Broadway-market, op zaterdag in Hackney. Overal is eten te koop en om de markt heen zitten allemaal mensen de krant te lezen, maar wat te hangen of een sigaretje te roken. Ook London Fields, vlakbij, zit helemaal vol met mensen. En het moet gezegd worden: het zijn vooral mooie mensen. Met bizarre kledingsmaken. De markt op Brick Lane, op zondag, is een stuk beroemder. Met overal vintage kleding, curries, muziek en sieraden. En ongelooflijk druk.
Een paar maanden geleden scheef ik over de Hipsters, naar aanleiding van wat ik tegen kwam in Amsterdam. Maar je begrijpt het pas echt als je naar East-London gaat. De hipsters zijn ontstaan terwijl het slecht ging met Engeland, toen de jongeren creatief moesten zijn met weinig geld. En het heeft veel opgeleverd: wat een afgebrokkelde, armoedige, vieze, vrolijke, creatieve, kleurrijke bende.
wat wellicht ook een verschil maakt is dat de geimmigreerde semi-artiesten in East London niet geboren zijn within the constraints of classes en de mobiliteit die de VS kenmerkt omarmen en als het ware forceren op London. London heeft in vele opzichten een andere dynamiek dan de UK at large, wat niet begrepen kan worden zonder de enorme intellectuele, artistieke en statusdrang van de metropool-lievende immigranten (hier bedoel ik niet de Bangladeshis maar de -veelal- Europeanen) onder de loep te nemen.
Ha, madame Bovary! Dat vermoed ik ook. Zo’n hele club dynamische immigranten vormt gewoon een stormram die de spiraal doorbreekt. Maar als dat waar is, wonen er dan ook mensen in East-London die ineens veel geld gaan verdienen?
ja dat denk ik wel, anders zouden ze de economie ook niet zo´n boost kunnen geven en de wijken die ze overnemen niet kunen gentrificeren. zoals die vriend van mij, die bij een eenmans social media bedrijfje begon, en binnen twee jaar wordt uitgenodigd om aan een of ander groot bedrijf in stockholm uit te komen leggen hoe ze twitter moeten misbruiken.
Als je echt geen geld hebt, Tim, dan kun je zelfs geen petje of vintage kleding kopen. Dus ‘weinig geld’ is nogal subjectief.
Maar goed, dat was ook de conclusie van je vorige stukkie TOCH?
Hehe.
Krijg je ook mail als er gereageerd is en vind je het dan jammer dat ‘wij’ het zijn?
Wanneer krijg ik een inlog? Die stukkies van Deef zijn niet te pruime!
Het valt me ineens op dat die reacties omgekeerd gesorteerd zijn.