Ondanks alles een vrolijke pier

David Sedaris OWlsDavid Sedaris schrijft sinds 4 september 1977 elke ochtend in zijn dagboek. Hij zegt alle gedachtes op te schrijven die hem komen aanwaaien. Bijvoorbeeld: wat een beroerd kapsel heeft de buurman, ik hoop dat het mij bespaard blijft. Dat is niet lullig bedoeld, dat is gewoon iets wat hem opvalt. En zo’n aantekening wordt een verhaal. En het verhaal wordt een belachelijk goed verkopende bundel. En de bundel wordt een theatershow. De nieuwste bundel heet Let’s Explore Diabetes with Owls, in het Nederlands: De lachvogel.

Maar juist als je denkt in de zeik te worden genomen, moet je niet ophouden met lezen. Eerst krijgt iedereen ervan langs, vooral rood aangelopen Amerikanen met wapenvergunningen. Pas daarna volgt het compliment. Sedaris is ondanks alle malloten om hem heen gewoon een vrolijke pier. Zaken als dwingende vaders, pijnlijk ziekenhuisonderzoek, hurk-wc’s en opgezette uilen gaat hij met een glimlach te lijf. Hij zal ook zichzelf niet sparen. En twee regels later houdt hij van iedereen. Het houdt ergens het midden tussen literatuur en cabaret, maar is wel zo opgeschreven dat je het niet kan lezen zonder af en toe beschamend te snotteren van vreugde.

Niemand beschrijft het alledaagse leven beter, als je bewonderaars als Aaf Brandt Corstius en Paulien Cornelisse mag geloven. Maar in welk gewoon leven reis je steeds de wereld over? Sedaris en zijn man Hugh gaan in De lachvogel naar Australië, doen boodschappen in New York, ze verhuizen een tijdje naar Essex en bezoeken Amsterdam. Hij schrijft het zo achteloos op dat het bijna gewoon voelt. Niet dat Sedaris een flierefluiter is. Als voormalig alcoholicus, zoon van een Grieks-orthodoxe vader en een protestantse moeder en voorvechter van het homohuwelijk voelt hij zich overal een vreemde. Maar dat levert weer allerlei aangewaaide verhalen op voor in zijn dagboek.

David Sedaris. ‘De lachvogel’, Lebowski Publishers, vertaling Boukje Verheij, Gerda Baardman en Lidwien Biekmann, 253 p., € 17,90.

---

Tags:
, , ,

Gepubliceerd op: 11 May 2013


© 2012 Tim de Gier • Gedreven door WordPressContact • Hosting door OxilionTypekit colofon • Etc